Ghat'eh-ye Aavaazi 2

زآتش پنهان عشق هر که شد افروخته
دود نخیزد از او چون نفس سوخته
دلبر بی خشم و کین،گلبن بی رنگ و بوست
دلکش پروانه نیست،شمع نیفروخته
مایه آرام دل چشم هوس بستن است
از تپش آسوده است، باز نظر دوخته
آمد و آورد باز از سر کویش کلیم
بال و پر ریخته، جان و دل سوخته