Gole Ashegh

نشسته کوه غمش امشب به شانه های نحیف من
چکانده زهر جدایی را به جام عشق حریف من
رسیده یاد پر آشوبش به کوچه های دل تنگم
شکسته شیشه صبرم را به سنگ کینه گل سنگم

من از بهار چه می خواهم، به جز نسیم وفاداری
از این غرور چه می خواهم، کمی صبوری خویشتنداری

خیال می دهدم گریه، سکوت می دهدم ماتم
من از تو رانده شدم مثل بهشت و مرثیه آدم
چه عادتی ست که بعد از تو همیشه کنج قفس باشم
برای زیستنم هربار گدای یک دو نفس باشم

شکست می دهم این غم را، طلسم بسته بالم را
اگرچه بر سر من عشقت، خراب می کند عالم را
شکست می دهم این غم را، طلسم بسته بالم را
اگرچه بر سر من عشقت، خراب می کند عالم را